Hup, uit je comfortzone

Na een lange dag werken, eten naar binnen, kids in bad en op bed plof je op de bank. Lekker niksen! Ik lust er wel pap van. Het liefst elke avond. Vooral nu het vroeg donker is, echt geen zin meer om naar buiten te gaan 's avonds. Ik scroll eens door mijn Instagram pagina. Ongeveer een jaar geleden liep ik , weer of geen weer, hard. 3 x per week. Wat een energie. En nu? Waar is al die positiviteit nu? Ik zie foto's van hardloopwedstrijden,  zware kettlebells en foto's waar ik als verzopen kat met mijn duim omhoog voor de spiegel sta..... Niet veel meer van over people ;(

Meestal komen die momentjes op zondag. Die "ik-moet-weer-aan-de-bak- momentjes". Maar 's maandag ben ik ze weer vergeten. Werk, vrouw, kids, hobby's, sociale verplichtingen. Sporten komt niet meer in het rijtje voor. Ik ga mezelf te rade. Hoe kom ik hier verzeild? Waar is de drang naar sporten gebleven? Aan mijn voedingspatroon is gelukkig niet veel veranderd. Of toch wel? Waarom werk ik dan steeds vaker weer een zak chips weg terwijl ik op de bank hang? Waarom kost het me steeds meer moeite om te gaan sporten? Langzaam dringt het tot me door. Je zit weer in je oude patroon, Jan. Het schiet door me heen: dit is dus dat beruchte jo-jo effect. Ik zit weer dik in de comfortzone. Ik sport weer veel te weinig. En dat terwijl ik hele dagen op kantoor zit. Elke dag is er wel een smoesje. Ik noem er een paar:

  • Ik wil mijn vrouw niet alleen laten met de kids. Dan moet ze ze alleen badderen en naar bed brengen (schuldgevoel);
  • Ik heb net (te veel) gegeten. Ik moet minimaal 2 uur wachten;
  • Het is inmiddels te laat om te gaan;
  • Het is slecht weer;
  • Ik heb een blessure;
  • Mijn sportkleren zitten nog bij de vuile was;
  • Ik heb geen zin om naar Emmeloord (UCT) te rijden;
  • Ik moet nog wat doen voor het werk;
  • Het komt vandaag niet uit;
  • Ik ga morgen wel;
  • Ik ga overmorgen wel;
  • ..........

Diep van binnen weet ik de antwoorden al. Bullshit Jan! Eerder trok je om 22:00 uur , terwijl het buiten plensde van de regen, je hardloopschoenen nog aan en liep je je pijntjes er vanzelf weer uit. En als je niet kon lopen, ging je wat anders actiefs doen. En je hebt meer dan 1 setje kleding, dan ga je maar in dat veel te kleine, verwassen shirt lopen, who cares!

Het begon allemaal vorig jaar na de Fish Potato Run. Ik had keihard getraind in de aanloop en was niet te stoppen. Ik was tijdelijk gestopt met crossfit en had alle focus op hardlopen. Daarna kreeg ik last van mijn rechterknie tijdens het lopen. Daarna links, vervolgens weer rechts. Ik liep wondroos op aan mijn kuit, ik kreeg last van mijn scheenbenen. Elke mogelijke hardloopblessure kon ik van mijn lijstje afstrepen. Het leek wel bingo. Ik liep nog wel, maar niet veel. Vaak met tussenpozen. Crossfit deed ik al helemaal niet meer. Thuis een beetje opdrukken, daar bleef het bij. Ondertussen zag ik mijn lichaam weer veranderen, mijn gewicht weer toenemen. Ik baalde als een stekker, ik moest leuke hardloopwedstrijdjes afzeggen,  maar aan de andere kant raakte ik er steeds meer aan gewend. In de eerste fase van blessures keek ik jaloers naar andere hardlopers die zonder moeite vele kilometers konden maken. Maar nu? Ik krijg geen kriebels meer in mijn buik als ik andere mensen zie lopen. Ik kon mezelf niet echt meer van die bank af krijgen. Kortgeleden tijdens een vrijgezellenfuif heb ik mijn enkel zwaar gekneusd. Ik heb er nog steeds last van en kan sowieso de eerste tijd niet meer hardlopen. Kon er ook nog wel bij. Alles bij elkaar maakt gewoon dat je geen zin meer hebt om te sporten. En dat terwijl ik het zo graag doe!

Ondertussen is de drempel om weer "fulltime" aan de bak te gaan steeds hoger geworden. Schrijven helpt. Ik ben er even goed over gaan nadenken. Hoe kom ik weer uit dat neerwaartse spiraal? Het is niet dat ik helemaal opnieuw moet beginnen. Gelukkig niet. Ik ben gewoon even uit de flow geraakt door alle tegenslagen. Ik eet nog steeds heel bewust gezond en dat gaat gelukkig grotendeels automatisch. De kids zijn super makkelijk aan tafel, dus het hele gezin doet gezellig mee. Ik moet mezelf gewoon weer ff een trap onder de kont geven en met mijn luie reet van die bank af komen. Zo dan! Jij gaat weer aan de bak Jan! En dan nog iets: op die website van je is ook al een eeuw geen goed recept meer gepost. Schaam je! 😉

Inmiddels ben ik al weer een paar weken lekker aan het sporten geslagen. Ik probeer 2x in de week naar UCT Emmeloord te gaan en dat gaat goed. Hardlopen laat ik even voor wat het is. Mijn knieën en enkel ben ik nog lang niet van af. Gelukkig heb ik bij crossfit geen last.

Moraal van het verhaal: opgeven is geen optie en toewijding is moeilijk maar nodig. Sinds we niet meer achter de everzwijnen aan moeten rennen om te overleven moeten op een andere manier proberen fit blijven. Stay sharp!

 

Vergeet niet te delen! :